به 'درکوه' خوش آمدید
در کوه

ارگ از غصه فرو ريخت...

برای وصف چنین فاجعه ای واژه ها چه حقیرند،تا 2 دقیقه پیش خانه داشتی،خانواده داشتی،زندگی داشتی،ولی حالا هیچ نداری...

 شاید همان بهتر باشد که چیزی نگوییم و فقط بگرییم و افسوس بخوریم که چرا هنوز باید توی خونه های خشتی زندگی کنیم که اینچنین خراب می شوند.ما که این همه ادعا داریم،ما که این همه ثروت داریم ما که شهاب3 داریم ما که نیروگاه هسته ای می سازیم و ما که هیچ کاری نکرده ایم...

گرچه که فرقی نمیکنه که اینها کجاییند ولی من این موقعیت را داشته ام که مدتی با این مردمان خونگرم همنشین باشم،با اخلاقشان خوب آشنایم در عین فقرشان مناعت طبعی دارند ستودنی پس وظیفه ما است که اجازه ندهیم غرورشان بیش از این جریحه دار شود،تا می توانید کمک کنيد،کمک...

 

 


جمعه ٥ دی ،۱۳۸٢

شاهین


[ HOME | ARCHIVE | E-MAIL ]

"من گفتم:«من اون رو به یاد میآرم و یه وقتی چیزی واسه‌تون می‌نویسم که اون توش باشه...»                           ارنست همینگوی "تپه‌های سبز آفریقا