به 'درکوه' خوش آمدید
در کوه

لحظه ای تامل!

روزی روزگاری هر کسی که توی این مملکت به حکومت می رسید، اولین کاری که می کرد این بود که پسران خود را که قرار بود بعد از خودش به حکومت برسند را به حرمسرا ها می فرستاد و سرشان را به عیش و عشرت گرم می کردند که مبادا آن پسران به مخیله شان بگنجد که بیاییند و او را از تخت سلطنت برکنار کنند و خودشان به جایش بر تخت بنشینند و آن وقت هنگامی که طرف می مرد پسری به جای او سر کار می آمد که جای دانش کشور داری و حکومت به علوم دیگری تسلط داشت. مصداقشان هم در این مملکت کم نیست و گل سر سبد همه شان سلسله صفویه و ... و این گونه بود که آنان مملکت و کشور را فدای حفظ قدرت خویش می کردند و مردم هم در این وسط همیشه متضرر!

اما، این مقدمه رو ذکر کردم که به اینجا برسم:   

همونجور که احتمالا همه مطلع هستید قرار است که در روز جمعه ساعت 11:00 اولین نشست وبلاگ نویسان کوهنورد در محل پناهگاه "پلنگ چال" درکه تهران برگزار شود. اما، نکته جالب اینکه امروز صبح توی وبلاگ "سرود کوهستان" و "برج سینا" خواندم که گویا مقامات فدراسیون کوهنوردی اجازه برپایی این گردهمایی را منوط به کسب مجوز از آن سازمان کرده اند.

از خودم پرسیدم که چرا این حرکت کاملا خودجوش که هیچ مشکل و مزاحمتی هم برای بقیه ندارد و در ضمن تقاضای هیچ امکاناتی هم از فدراسیون مذکور نکرده است، باید نیاز به مجوز داشته باشد؟ و اصلا مجوز چی؟ تنفس هوای کوهستان؟ یا احتمالا نشستن روی نیمکتهای پلنگ چال!!؟

البته واضح است که مشکل این قبیل مسایل نیست و بلکه مشکل آنجاییست که گویا دوستان از تشکیل یک گروه منسجم که ممکن است در آینده نقدهایی را بر عملکرد فدراسیون داشته باشند، واهمه دارند. غافل از نکته که حتی سالمترین حرکات و سازمانها بدون داشتن منتقدانی که ضعفهایشان بر آنها بنمایند، یا به دام خودبزرگ بینی می افتند و یا به روزمرگی و اضمحلال می انجامند و فدراسیون به جای کارشکنی و سنگ اندازی باید مشوق این عزیزان باشد. گویی که ممکن است تشکل این عزیزان نفعی برای دست اندر کاران فدراسیون نداشته باشد ولی مسلما به نفع کوهنوردی کشور خواهد بود... 

پ.ن: راستش خودم به دلایل کاملا شخصی که دارم، در این جلسه شرکت نمی کنم. این را گفتم که مبادا این شائبه به وجود بیاید که به خاطر خودم این حرفها را می زنم و اصلا هم دوست نداشتم که خودم را درگیر این ماجراها کنم. اما مطلبی که صبح خواندم متاثرم کرد و از صبح در این فکر بودم که آخر تمامیت خواهی تا چه حد؟ راستی هیچ وقت از خودمان پرسیده ایم که چرا کارکرد موثر حزبی در این مملکت وجود ندارد و پا هم نمی گیرد؟ و آنهایی هم که پا می گیرند جر به واسطه مجیز گویی شان نیست؟

 

 

بعد از تحریر: توضیحات کوهنوشت در این مورد!

 

هیچ وقت نباید یه طرفه به قضاوت نشست!!!


چهارشنبه ٢۱ اردیبهشت ،۱۳۸٤

شاهین


[ HOME | ARCHIVE | E-MAIL ]

"من گفتم:«من اون رو به یاد میآرم و یه وقتی چیزی واسه‌تون می‌نویسم که اون توش باشه...»                           ارنست همینگوی "تپه‌های سبز آفریقا