به 'درکوه' خوش آمدید
در کوه

ارتفاع ۵۶۷۱ متر...

نمی دونم از کجاش بگم و چه جوری بگم،فقط می تونم بگم که یه حس ناب دارم حسی که تا به حال اینقدر قوی لمسش نکرده بودم.

درک کردم و با اعماق وجودم،حس کردم که انسان با تمام نیروهایش،هر چند که از لحاظ بدنی قوی و آدابته و هر چه از لحاظ امکانات کامل باشه،باز هم نیروهای نهفته در دل طبیعت زیبا و وحشی کوه به راحتی می تونن اونو مقهور خودشون کنند.پس باید به کوه احترام گذاشت و ازش تشکر کرد که این امکان رو برای انسان فراهم می کنه و این فرصت رو به آدم می ده که بتونه از نیروها،امکانات و تجربیاتش استفاده کنه و اونو صعود کنه،بر بلندایش بایستد و ....

 

نمی دونم شاید به عنوان اولین یادداشت این سفر،برای کسی که خیلی جاها از شوق و شعفی که داشت راه می رفت و اشک می ریخت خیلی خشک بود ولی مهمترین نکته ای بود که فهمیدم و امروز مکررا بهش فکر کردم و شاید  هم بزرگترین تجربه این سفر!

 

باز هم ازش خواهم نوشت... 


جمعه ٢ امرداد ،۱۳۸۳

شاهین


[ HOME | ARCHIVE | E-MAIL ]

"من گفتم:«من اون رو به یاد میآرم و یه وقتی چیزی واسه‌تون می‌نویسم که اون توش باشه...»                           ارنست همینگوی "تپه‌های سبز آفریقا